Where the insufficient data-driven community fails

IMG_1370 copy.JPG

In 2015 after completing my graduate studies, I sought to create a sustainable food community and founded a Persian food experience called Horest, which brought to San Francisco, and the Bay Area authentic dishes of Persia, prepared by local immigrant women. I acquainted myself with several newly immigrated Iranian women, primarily from rural regions throughout the country. I met these women through my role with the Pars Equality Center in San Francisco. My intent was to engage the women in cooking traditional Persian cuisine and serving the meals “family style” in “pop-up” locations throughout San Francisco. We used the “pop up” model – a mobile feast if you will, serving meals in unused, donated space - because as a new enterprise we were not able to lease or purchase a permanent restaurant location. Additionally, this dining model was becoming popular so we decided this was a viable option. While the project enjoyed moderate success in that we held several events, our limitations for growth and continuity soon became apparent.


I soon realized my post-graduate field project faced some challenges, not the least of which was the inability to promulgate the message widely enough or soon enough to become profitable. It is likely this is, at least in part, the result of the inadequate design for the research project. Basically, I launched Horest after only the most rudimentary research efforts, based on an incomplete knowledge about the target population (low income Iranian women). I did not utilize the available academic evidence, and relied on inappropriate or otherwise incomplete methods of gathering data and analysis of the data.


The Horest experiment was independently chosen without professional evidence and academic background and was not sufficiently focused by a specific rationale. Other weaknesses included not studying the available literature and previous relevant research that had been published on the subject. Empowering women especially low-income and immigrant women through business ownership was more complex than I anticipated; also certain crucial skills (business operations management and marketing for example) was among the limitations to the failure. Clearly defined boundaries and limits have occurred through the events such as women’s hesitation to participate in public due to their cultural and religious beliefs which did not make them comfortable to show up in the public. Refusing to anticipate and sitting together with the guests due to the Persian culture belief towards the unprestigious chef occupation have happened. The Persian cultural values toward the role of women chefs is totally different from western culture where it is socially perceived that this occupation is caused by financial deficiencies. This statement was most observable where one of my community’s  women who has been a mathematics faculty member in university in Iran by holding master’s degree in education were forced to migrate to United States refused to attend our seated dinner with other guests and went off home after her cooking’s done.


Although I worked with mentors and university faculty while engaged in this project, their expertise was not related to this particular field of endeavor. The mentors did not bethink me about the probable outcomes of not well researched innovation for the women whose cultural transformation have not scientifically researched. I believe not allocating a member of the academic staff in sociology or anthropology was one of the weaknesses.


Collecting data and returning to the project’s sources for clarification or support was not possible to their location out of state. I was not able to travel to Iran meanwhile engaged in the work project which faced some wrong and insufficient datas from the local culinary behaviors from biased online websites. Without first conducting a pilot study, I was surprised by the outcomes which were unexpected and thus had a negative impact on the researcher. The original Persian dishes with local ingredients provided by farmer’s market with different taste of regional Persian ingredients could not bring the authentic flavor of the original meal.


For any effective innovation in a community, thorough perception and understanding of cultural identity and social history of target population is needed. To tackle the food crisis as one of the right-based approaches and its interconnection with other issues of war and peace, the environment and poverty are all of such grand scope in nature; these various transnational linkages need to be satisfactorily considered by resource country, in this case, Iran, through human development/anthropology research.

Commit to #mentorher


Following Sherryl Sandberg hashtag #mentorher and the importance of leadership for women of colors in the workplace. The campaign is about to commit to #mentorher in the workplace. Could this hashtag be expanded to the home? From our cultural point of view how communication shapes the decision making in our relationships? Do we spend the quality time to mentor each other? Either at one of the 3 hypothetical tables that we used to have in our homeland? From my experience all the important decisions were made at our tables by four of us. Is technology has soothed this communication or made it harder to understand our words? Sometimes the overwhelming and hardship of fast-paced living condition as an immigrant make this communication burdensome that falls to some misunderstandings to take the proper outcomes of our face to face/quality time.

Test lunch with the detailed info


Quick lunch with the detailed info from Trader Joe's. Good idea for a person quick lunch at home. 1/3 Carne asada steak with spinach yogurt side and bell 🌶 20 minutes cook with $4.5 budget. 380 calorie. Cheap and quick but don’t know about the seeds and citrus for seasoning. Contains soy and wheat. Non-gluten-free. Not CSA (Community Supported Agriculture) organic certified. The steak from Gus market which is a CSA farm store is less tastier than this beef and much more expensive. Will find a way for next week, Thursday lunch to cook with CSA and organic ingredients from scratch at home. Not #sustainableagriculture #organicfarm #knowyourfarmer #csa #farmers#sustainablegardening #localygrown

Topics to Write


Topics to write will be:


1. Cooking

2. Child development

3. Education and Community awareness

4. Home management and design

5. Sewing and textiles

6. Budgeting and economy

7. Health and hygiene


I used to write my website blog about my personal home and life but will share some of my scientific findings about the above topics on my blog. The topics include the home economy and management of our home. The text will be in english with scientific citation. I have about 12 months to the deadline and I believe around 2 months would be specialized to each area. Ping me if you are interested to take any area with me to explore more. Always eager to hear your thoughts and comments. Direct message works best.

Thanks for following and your support 🧚🏻‍♂️


محل كار قبليم يك رستوران بود كه تمام محصولات گياهي كه به صورت طبيعي كشت مي شدند رو عرضه مي كرد. پارسال يا حدود يك سال و نيم پيش كه كلاس هاي تجارت مي رفتم تمام بيزينس ها رو به درخت تشبيه مي كردم و به خاطر همين هم پارسال نام درخت "هورست" رو براي كار كوچيك غذايي كه مي كرديم انتخاب كردم. به خاطر يه سري ضعف ها و كمي تجربه اي كه تو كار حس كرديم حدود ٧ ماه در يكي از رستوران هاي خوب كه غذاي سالم و تميز ارائه مي داد شروع به كار كردم. دليلش هم اهميتي بود كه به محيط زيست مي گذاشتن و سر در مغازه هميشه يك درختي بود كه اجازه نمي داد كار ناخلفي در فروش محصول به مشتري انجام بشه. دونه اي كه كاشته بودند بسيار حساس و زيبا بود و به درخت كوچيكي هم بدل شده بود اما بيشتر از سه سال نشد كه دووم بياره. دليلش رو خيلي چيزها مي دونم كه بايد مفصل در يه پست ديگه بنويسم. نوامبر ٢٨ اين درخت كوچيك بسته شد و من هم براي تغيير مسير دادن راه و حال و هوا عوض كردن و همچنين عروسي رفتن به ايران رفتم تا يكم با فكر بازتر به كار پارسال برگردم.

پارسال يه درخت داشتم بدون اينكه بدونم دونه ش چيه و چجوري بايد بزرگش كرد. لوگوي پارسال درخت بود اما امسال شده يه دونه. پارسال مشكي بود اما امسال زرده. يه دونه ي زرد دو لپه.

لپه و دو تا بودنش هم توي يه پست ديگه مفصل بايد بگم.

ارتعاش آبی زرد


هورست قراره که یک درخت بشه. یک زندگی. که سبزه و بارور. از دو لپه ی زرد درست شده. این زندگی با موسیقی و غذا درست میشه. هر انسانی به این دو برای ادامه ی حیاتش احتیاج داره. بذر رنگ وجودش ابتدا زرده ولی با ارتعاشات ممد حیات که به رنگ آبی ست رشد می کنه و سبز میشه. اگر بخواد این بذر بزرگ بشه و رشد کنه موسیقی می خواد. 

رستوران کوبابا


رستوران كوبابا

پارسال با اين رستوران آشنا شدم و در يك ماهي كه ايران بودم ٤ بار اومدم اينجا. اين دفعه هم بعد از يكسال فقط منتظر بودم كه غذاشون رو دوباره امتحان كنم. فكر مي كنم يكي از بهترين رستوران هاي تهران و ايران هست كه رفتم (به بعضي ها حتي گفتم يكي از بهترين ها تو كل سفرهام به معدود كشورها) البته من بعد از فارغ التحصيلي ام از فوق خيلي حواسم به رستوران ها و تنوع و فرهنگ هاي مختلف غذا جلب شده. تو ليسانس هم نه حتي. 

از نظر طراحي داخلي، كيفيت غذا، تنوع غذاها و سرويس فكر كنم در رده ي خوبي قرار داشته باشه. حداقل تا اونجايي كه من تجربه ي رستوران رفتن رو دارم.

غذاهاي خاورميانه و محلي ايران رو با طراحي و خلاقيت جالبي كنار هم مطابقت دادند و مطلبي كه خيلي خوشحالم مي كنه سايز يا به قول معروق پورشِن غذاهاست. همه ي بشقاب ها به نحوي شما رو با مقدار متوسط رو به كم گوشت به همراه سبزيجات و سس هاي به نسبت سالم و دلچسب همراه مي كنه. احساس سيري بدي كه هميشه با عذاب وجدان همراه هست رو در پي نداره. اين موضوع رو من در بيشتر رستورانهاي ايران كه بالخصوص كباب هستند تجربه مي كنم و همين باعث وادشاتنم از برگ ميشه.

الان نصف شبه كه دارم مي نويسم و كلي خوابم مياد. صبح بايد پاشم مطمئنا ويرايش كنم يكم.

آب نداره اما نور داره. خونه ی طبقه ی دوم.


شش ماه پیش بود تقریبا که اولین بار موش رو دیدیم تو خونه. اون موقع هم خونه دیده بوده اش. همین کولی بازی های این دفعه رو درآوردم. واقعا همین طوری. نه کم نه بیشتر. همون اوضاع کوله پشتی. ماشین. اشک نبود چون هم خونه نمی ترسید و تنها نبودم. این دفعه تنها بودم. بهم همین آپارتمان طبقه ی دو رو دادند. همین جا بودم شش ماه پیش هم. یه هفته. اون خونه نور گیر نیست. هیچ وقت آفتاب رو نمب بینم واسه همین هم هست که هیچ وقت خشک نیست و مرطوبه. سرماش هم به خاطر همینه. یه حس عجیبی داره. با اینکه خیلی خوشگله و منظره ی به سمت دریاچه داره با کلی درخت و پرنده اما حس گرمای کنج بودن خونه رو نداره. اینجا داره. این خونه داره. با اینکه مال من نیست. معماریش گرمم می کنه. وقتی حس گرم و نرم خونه رو داشته باشی می خوای کارهای خونه ای بکنی. می خوای دعوتشون کنی خونت بیان باهاشون شراب بخوری، بگی، گوش بدی، بذاری بگن از جریاینات زندگیشون، تو بگی و خلاصه شلوغ باشه. سرو صدا. اون قدر که تنهاییهات توشون گم شه. نه هر کسی. اونایی که بهشون حس نزدیکی می کنی. اونایی که تو هر شرایطی باهات هستن و تنهات نمی ذارن. خیلی نیستند اینها. اینجا یا هر جایی. خیلی نیستند. 

آمدند وکلی خندیدیم و شراب خوردیم و از بدبختی ها و خوشبختی هاش گفتیم. موند. برای یک مدت کوتاه. موند. رفت. معنی این اومدن ها و رفتن ها رو خیلی وقته نمی فهمم. نه اینکه نفهمم. خیلی فکر می کنم بهشون. تعریف ما ازشون اومدن و رفتنه. اما اونها همیشه هستند. شاید بیشتر هستند وقتی در واقعیت نیستند. نمی دونم.

یک بار دیگه اومدند بعد از چندین ماه و گفتیم و خندیدیم و باز هم از حرفهای مهاجرت، آمریکایی ها، اینجا خوبه یا ایران، ایرانیا چجوری اند. ما چرا این طوری، اونها چرا اینطوری. یکی دیگه موند.

دلیل نوشتن هام گذشته ست. دلیل نوشتن هام رابطه هاست. رابطه. دو تا. می گفت چرا بیزینس ها شکست می خورند؟ خودش می گفت. می گفت که چون کوچیک شروع نمی کنند. کوچیک کوچیک شروع می کنی بعد میری جلو. چرا من نمی تونم کوچیک شروع کنم. دلیلش تنهاییه؟ غربته؟ هوسه؟ چرا این جوری میشه. احتمال شکست خوب حتما زیاد میشه. عشق و رابطه رو باید کوچیک شروع کنیم؟ مگه میشه؟ بیزینس مگه نمی گن همون آدمیزاده؟ باید مثل انسان باهاش رفتار کرد؟ چرا سرد میشن رابطه ها؟ خوب شروع میشه که. عشق رو نمی دونم داره یا نه اما حرکت توشه. ضربه زیاده. نزدیکی زیاده. نزدیک میشن. زیاد و زیادتر. گرماش زیاد میشه. احتمال به هم رسیدن خیلیه. احتمال یکی شدن خیلی زیاده. به هم نمی رسن ولی. جسم شاید. اما جسم و روح یکی نمیشه. شاید واسه چند ساعت. شاید یک شب. ولی نه همیشه. عاملی هست که جداشون می کنه. جدا که نه. اون فاصله همیشه هست.. فکره؟ عقله؟ اون یکی طبیعته؟ شاید. طبیعتش می گه که نزدیک باشند تا یک جایی به هم برسند. نمی رسند. نمیشه. نشد. رفته رفته فاصله زیاد میشه. حرکتشون کم میشه. تشعشع ها کم میشه. سرد میشه. جدا میشن. جدا که نه. فاصله ای که مثل آبراه تنگه میشه دریا. هیچ وقت نرسیدند. فاصله زیاد شد.

تاریخ زندگیم داره عینش رو تکرار می کنه. همین اتفاق ها. همین طوری که صورت مثل جوجه رو می دیدم کل شب و روز. اون اولهای شش سال پیش شب و روز بود. نه کل شب و روزها. بعضی از کل شب و روزها. آخرها فقط یکم. خیلی خیلی کم. شاید خیلی از دور کم از نزدیک. هیچی. خیلی از دور. همش از دور.

داره تکرار میشه. شش سال پیش. مو به مو. دو تا لپه ی مثلثی زرد. فک کنم خیلی دارم دری وری می گم.

خونه ی طبقه دوم


فعلا تا تکلیف معلوم شه یه جایی بهم دادن که دو طبقه پایین تر از جای قبلیه. دارم زندگی فرضی ای که تو ذهنمه رو از پایین تر از حد معمول می بینم. انگار نشستم دارم از رو زمین می بینمشون. درختها رو می گم. زندگی ها رو. هفته ی پیش انگار یه طوفان اتفاق افتاد و همه چی رو خراب کرد. احمقانه ست اما طوری بود که فقط پا به فرار گذاشتم. فقط می خواستم برم. اگه می تونستم دورتر می رفتم اما لعنتی باید برمیگشتم سر کار و مجبور بودم یه ساعتی اینجا باشم. انقدر دور می خواستم برم که نبینمش. خونه رو می گم. نه صدایی ازش بشنوم نه حتی پا بذارم توش. لعنتی. نمی دونم ترس بود، چندش بود، لوس بازی بود یا حساس بودن بی مورد. اصلا نمی دونم چی بود. وحشتناک بود فقط. 

شاید همیشه بوده و من تازه دارم می بینمش؟ شاید موش های زندگی مون که اذیتمون می کنن یهو خودشون رو نشون میدن؟ یا همیشه ؟ این پاراگراف ...

تو خونه ای که خیلی اتفاق های عجیب برام افتاده. اصلا هم برام مهم نبود برگشتن. یه موش کثیف و زشت فراریت میده. شاید خودش فک نکنه کثیفه یعنی واقعا هم کثیف نیست اما برای من هست. برای ما هست. شاید بعضی آدما. کاراش. ورجه وورجه کردنش و رفتنش از دستشویی تو کمدم. یه هفته نه ورزش کردم نه قهوه ی کافه ی مورد علاقم رو خوردم. نه نهار و شام سر کار که فک می کنم یکی از بهترین غذاهاست رو خوردم. خلاصه همه چی متفاوت و به خیال خودم نا سالم. نا سالم نیست. فقط برای من ناسالمه. همه دارن همون ها رو می خورند و آخ هم نمی گویند. نشون میده تغییر برام سخته. خیلی. واسه همه همینه؟. پس چرا هی حسام می گه حواست باشه یه جا نمونی. 

صبح که رفتم ورزش و بعدش تونستم رو به روی دریاچه مثل همیشه به تنم کش و قوس بدم و یکم یوگا کنم حس کردم چقدر حس امنیت دارم. باز انگار خون تو تنم جریان پیدا کرد. به فکر این افتادم که باز مثل همیشه موهام رو سشوار بکشم و برم وایسم رو به روی آدم هایی که دنبال غذای خوب هستند و براشون از خاصیت غذاهامون بگم. نمی دونم این آرامش خونه بود که حس وظیفم رو دوباره پررنگ کرد یا به دلیل حس وظیفه ای که دارم برگشتم خونه. یا شاید هم عشق بود. عشق به کارم. این عشق یا احساس وظیفه دو تا حس مبهم اند که خیلی بهشون فکر میکنم.

یه هفته ست فکر کنم یا مریض شدم یا به قول بابام شاخک هام داره بیشتر کار می کنه. به هر صدا و هر حرکتی صد برابر فکر می کنم. به همه ی این صداها و حرکتها شک دارم. حواسم کلی جمع تره. نمی دونم خوبه یا بده. ممکنه بشه وسواس. بعید نیست.

چقدر آدمیزاد حساس و ترسو هست و خودش خبر نداره. شاید هم چون جوونم و دخترم. جوونم رو خوب اومدم. نمی دونم. اما میری دوباره برمی گردی. شاید چون چاره ی دیگه ای ندارم برگشتم یا از خودم خجالت کشیدم. نمی دونم. فعلا تا اینجا می دونم که تو اون خونه حالا حالا ها نمی رم. فقط حاج حافظ شیرازی نفهمیده که تو خونه ی من موشه. از سازمان دفاع از حقوق اجاره نشین ها تا همه ی دوستهای حومه ، کل کارمندهای مجتمع. ایران هم البته نصف فامیل می دونند.



گاهی با شنیدن چهار تا کلمه فقط می خوام فقط بشینم ببینم و بنویسم. میگه از این دستگاه به این دستگاه و از این گوشه به اون گوشه میره. چرا؟ چون " قشنگی موسیقی ایرانی به همینه "

از این دستگاه به اون دستگاه رفتن و سر زدن به گوشه های مختلف. حس تشویش داره اما قشنگه. مثل همین کوچ من که خونم نیست اما جالبه. سخته اما زیباست. می سازتت انگار. نمی تونم امروز خیلی بنویسم. فقط صبح که رفتم صبحانه بخورم همه چی متفاوت بود. این عکس رو گرفتم. پاییز اینجا واقعی تر از خونمه. اون جا روبه روی دریاچه همیشه درختامون سبزند. اینجا قرمز شدند. شاید آب ندارند. شاید. وای باید برم.. وقت ندارم.

موسیقی | دولپه | غذا


نه عزیزم. وقتی همه چی خوبه که نمی نویسی. می نویسی تا درمون شی. می نویسی تا نمیری. بنویسم تا نمیرم. این مهاجرنشینی داستان هاش تا ابد باهات  هست و تمومی هم نداره. همیشه یه غریبی. یه بیگانه ای که انگار مجبوره تا ابد از این خونه به اون خونه کوچ کنه. خودش نمی خواد اما مجبور میشه. نه یه آدم نه یه اتفاق و نه یه سانحه. فقط یه ذره ی خیلی خیلی کوچیک که از انگشت دست بزرگتر نیست.  یه موش فقسقلی کاری می کنه که به هیچ بودن هویتت پی ببری. که هیچ کس نیستی و مجبوری با یه کوله پشتی و یه کیف پول از اون همه وابستگی که اسمش رو میذارن زندگی دور بشی. همش که نه اما بدبختی هاش بیشتر از روزهای راحتشه. زندگی رو می گم. شاید هم مهاجرت باشه. از روزی که پام رو گذاشتم همه ی کارهاش رو باید خودم می کردم. نمی دونم چرا نمی خوام بگم نمی تونم. خوب بابا جان یه بار برگرد بگو نمی تونم پاشو برو خونت دست از سرش بردار. این شهر و این کشور رو می گم. ۷ ساله که تنها درمون این حس های تنهاییم فقط غذا و موسیقی بوده. فقط این دوتا رو پیدا کنم حس می کنم به خونم نزدیکم. چند ماهه که این خونه موش داره. مرطوبه چون هم وسط جنگله هم روبه روی دریاچه. آردهای خوشمزه هم که داره. خوب همه چی هست دیگه. چرا نیاد. یکیش رو چند ماه پیش گرفتیم اما یه هفته پیش باز یه فسقلی اومد. فک کردم تا دیروز رفته اما دیدمش صب. تا چراغ رو روشن کردم. داشتم با مامان حرف میزدم. فقط شروع کردم به جیغ زدنننننن. حالا بزن کی بزنننننن... کلا وقتی ببینمش احساس می کنم ضعیف ترین آدم روی زمینم. هیچی جوووون ندارم. هیچ کسم پیشمم نبود و فقط تلفن و مامان که براش جیغ بزنم. همینننن. آره بابا. کلی پیشرفت کردیم. میشه جیغ زد واسه مامانت و باهات همدردی کنن. همین جاست که می فهمی هیچی نیستی و هیچ کس رو نداری. بارها  و بارها این حس رو تجربه کردم. اینکه دستت به هیچ جا بند نیست و این فشار و سنگینی روی دلت رو هیچ کس و هیچ چیز براش درمون نیست. باید دیروز می رفتم تولد کوروش. زنگ زدم که نمی تونم بیام. یعنی اصن با کسی نمی تونستم حرف بزنم و می خواستم فقط خونه ی خودمون باشم. همین. کل صبح رو تو ماشین با یه کوله اشک ریختم.  

ناتالی کلی اصرار که نه باید بیای و بعدش برو با کوروش موش رو بکشید. حس کردم بدش اومد و شک کرد به حرفم منم که همش زرت و زورت می ترسم مبادا کسی از دستم ناراحت بشه وسایلمم رو گذاشتم هتل و رفتم خونشون. دمش گرم که اصرار کرد که برم. کوروش دست پختش حرف نداره. خورشت بادمجون به چه خوشمزگی پخته بود. اون نهار بهترین دوا بود. عشقی که به خورشتش داشت وقتی داشت می کشید برامون با اون بادومجون های خوشگلش فک کردم که همین جا یه خونه ست. همه چی سرجاش بود. نه اون مکان، اون حسه. معماریش درست بود.

بعدش ولوو شدیم رو زمین و شروع کرد به تارش رو کوک کردن منم تمبک ام رو داغ کردم. بقیه بهمون یکم توجه کردن اما زود خسته شدن و رفتن سراغ حرفهای امریکایی زدن. ما غرق شده بودیم فک کنم. انرڑی عجیبی این دو تا ساز دارند. عجیب. ولموون می کردن تا صبح می زدیم اما دیدیم زشته. اونا خیلی براشون بی معنی بود این همه دیگه. چی بگم والا. خلاصه. 


خلاصه که تا بوده همین بوده که غذا پختن و موسیقی دوای منه تو این کشور غریب. تو هتلم. یاد ۵ سال پیش می افتم. همین اتفاقها دقیقا افتاد. عینش. یکی تار می زد و خورشت بادمجون می پخت و میذاشت جلوم انگار که بهش دنیا رو دادن و من غش می کردم و حالا الان یکی دیگه تو همون شرایط اینطوری. زمونه باهام شوخیش گرفته؟

دم همه ی این دواها گرم.

The Dicot


پارسال فکر می کردم این درخت یه زنه. هورست رو می گم. فکر می کردم یه نفره. فک می کردم یه زنه که خودش می تونه سبز باشه. یعنی ممکنه بتونه خودش سبز باشه. اما مگه میشه؟ اصلا سبز رنگ زن نیست که. نمی دونم چه رنگیه اما سبز رنگ یه جاست. یه مکانه. یه جایی که امنه و کارش پروریدنه. الان روبه روم وایستاده دارم نگاش می کنم خوب. یه نمه باد داره میاد. شاخه هاش فنر طور بالا پایین میرن. بیشتر که اینجا نشستم و به وجناتش خیره شدم دیدم که جنسش نه نره نه ماده. رنگ سبزش رنگ زندگیه. یه لونه ست. برای پرنده ها و پروانه ها. واسه پرنده ها و پروانه های سبک که وقتی میشینن روی شاخه های بلندش بالا پایین میرن و کلی کیف می کنند از تاب بازیشون روی این درخت. این همه راه رو پرواز می کنند خوب باید یه جا بشینن خوب تاب بازی کنن. شایدم میان لم میدن رو این شاخه ها. از این شاخه به اون شاخه. از این شاخه به اون شاخه. مدااام.  فقط می بینم کلی کیف می کنن. انگار روی فنرند. بالا پایین. بالا پایین. هاها. 

فعلا یه دولپه ی زرده. هورست. 

The hole and the color


میگن که قهوه ای خالداره اما من فک کنم رنگ نداره. یه تاریکی اونجا سو سو می زنه. نمی بینی مگه؟ پروازش اما آبیه. در نهایت آرامشه و مغزش مثکه هیپنوتیزم شده. حواسش اصلا به اون رنگه که دورشه نیست. صورتیه؟ بنفشه؟ معلموم نیست فقط مثکه رنگه. مسخ رفتنشه و این تنها کاریه که بلده. باید این پاراگراف امروز رو رو سه تا موضوع رنگ و بی رنگ ادامه بدم. امروز تا الان همین ها رو نوشتم اما خوبه که تن بی رنگش رو وسط رنگها دیدم باعث شد این چس مثقال رو بنویسم. نوشتنم افتضاحه. تازگیها فهمیدم. شب فک کنم بیشتر بنویسم. امروز ۲۵ اکتبره. ۴ سال پیش همین نقطه ای که تو این عکس هست از یه سری پرنده که دارند به همین سمت پرواز می کنند فیلم گرفتم با موسیقی زمینه ی النی اما اون روز که این عکس رو گرفتم داشتم تاکاهیوری ژاپنی رو گوش می دادم. تو این عکس یکیه. ۴ سال پیش خیلی بودند. یه دسته که می دونستند انگار باید از کجا به کجا برند. از شمال همیشه به سمت جنوب در حرکتند. از بالای ساحل میرند اون پایینها. توی اون فیلم قبل مشکی اند اما این سفیده. شاید هم چون سفیدیش رو دیدم بین رنگها چشمم روش قفل شد و از ماشین پریدم بیرون تا بگیرمش. تا بالش رو باز نکنه برای پروازش اون سیاهیه دیده نمیشه. همه فقط سفیدیش رو می بینند. مگر اینکه بخواد اوج بگیره و بره. تا نشسته خیلی خوشگله. سفیده. چرا سفید خوشگلتر از سیاهه؟ چرا من می خوام همه چیزهام سفید باشه به جای سیاه؟ فقط منم؟ یا؟


Yellow Seed / Diagonal Light دونه ی زرد / نور مورب


نور داره مورب میزنه. توی اون بلندی های کوه که می دونه چطوری باید خودش رو از پیچ و خم ها رد کنه و به دونه برسه. فصل سرد پاییز داره شروع میشه. کم کم داره حالش جا میاد تا سرش رو از خواب تابستونیش بلند کنه. خیلی نور جون داری نیست واسه همین دونه شل و بی حال رو زمین بی آب و علف جا خوش کرده. حواسش جمعه ولی نا نداره تکون بخوره. تو این فصل سرده که سر از زمین درمیاره. از بدو بدویی که تو فصل بهار و گرما داشته خسته ست و می خواد بشینه زل بزنه. باروریش توی این فصله. خودش نمی دونه اما حس می کنه. حس می کنه وظیفش تو این فصل بیشتره. مثکه یکی بهش میگه یه سری ها منتظر غذان.  توی حومه ای که بی آب و علفه نشسته و داره فک می کنه. عادتش تو این فصل و تو این هوا همینه. شاید خصلتشه و همین هم درستشه. نشستن و صبر کردن و به فکر بودن.  آسمون و بوی اومدن پاییز رو با نسیم سردش رو پوست صورتش لمس میکنه. سرما سرحالش میاره. حواسش به دور و برش جمع تر میشه. قبل از اینکه اشعه ی آفتاب رو ببینه داره خودش رو آماده می کنه تا فک کنه اولین نفر بوده که نور رو دیده.  


The weather is getting cold in the oasis. The sun has promised the seed to shine diagonally to alter her sight seeing. Rush of spring and summer has past. Physical rush is gone and now is the time to sit and think about these yellow, red and oranges.